Istotne punkty
- Niezmienne bezpieczeństwo: PoW działa jako bariera ekonomiczna i techniczna; koszt energetyczny ataku na sieć sprawia, że bardziej opłacalne jest jej chronienie niż korumpowanie.
- Mechanizm konsensusu: Umożliwia tysiącom zdecentralizowanych węzłów uzgadnianie stanu rejestru bez konieczności udziału organu centralnego lub „zaufanej strony trzeciej”.
- Rola haszowania: Proces polega na znalezieniu wartości skrótu (za pomocą algorytmu SHA-256) mniejszej od określonego celu, co jest możliwe wyłącznie metodą siłową.
- Odporność historyczna: Pomimo krytyki za zużycie energii, pozostaje ona najskuteczniejszą i najskuteczniejszą metodą przeciwdziałania cenzurze w historii zasobów cyfrowych.
Protokół Proof of Work, powszechnie znany pod akronimem PoW, nie jest nowym wynalazkiem, choć jego popularność wynika z gwałtownego wzrostu liczby zasobów cyfrowych. Zasadniczo działa on jak cyfrowe narzędzie kontroli, mające na celu zniechęcenie do złośliwych działań w sieci rozproszonej. Jak to osiąga? Wymagając od użytkownika wykazania, że poświęcił energię i czas, zanim będzie mógł wykonać daną czynność.
System ten opiera się na wymianie wysiłku. Sieć wymaga od klienta rozwiązania złożonej łamigłówki matematycznej, wymagającej znacznej mocy obliczeniowej. Po rozwiązaniu, pozostałe węzły weryfikują wynik niemal natychmiast. Jeśli rozwiązanie jest poprawne, przyznawany jest dostęp do zasobów systemu. Ta bariera wejścia zapobiega przeciążeniu infrastruktury przez atakującego niekończącymi się żądaniami, co spowodowałoby awarię każdej konwencjonalnej usługi w ciągu kilku sekund.
Jeśli szukasz codziennego przykładu, pomyśl o captchach, które pojawiają się po rejestracji na dowolnej stronie internetowej w Hiszpanii. Serwer stawia przed Tobą zadanie, które Ty, jako człowiek, możesz rozwiązać w kilka sekund, ale maszyna ma problem z jego przetworzeniem na dużą skalę. W świecie komputerów zadanie nie może być wizualne, dlatego uciekamy się do matematyki. Zadanie musi być na tyle trudne, aby nie było darmowe, ale jednocześnie na tyle łatwe do rozwiązania, aby system się nie zawiesił.
Magia tej strategii tkwi w jej asymetrii. Klient ciężko pracuje, aby znaleźć rozwiązanie – proces wymagający dużych nakładów obliczeniowych – podczas gdy sieć praktycznie nie zużywa zasobów na weryfikację poprawności wyniku. To jak rozwiązywanie sudoku: znalezienie właściwych liczb może zająć godzinę, ale ktoś, kto ma już całą łamigłówkę, może sprawdzić, czy popełniono błąd, w zaledwie trzy sekundy.
Satoshi Nakamoto nie wynalazł koła; po prostu wybrał najlepsze rozwiązanie dla swojego pojazdu. Projektując architekturę swojej słynnej kryptowaluty, wskrzesił system HashCash, implementację proof-of-work pierwotnie opracowaną w celu zwalczania spamu e-mailowego. To, co kiedyś służyło ograniczeniu niechcianej poczty, jest teraz kamieniem węgielnym gwarantującym niezmienność i bezpieczeństwo emisji nowych tokenów w zdecentralizowanych sieciach. Obecnie mechanizm ten pozostaje złotym standardem dla tych, którzy priorytetowo traktują bezpieczeństwo, a nie szybkość transakcji.
Geneza oporu: Narodziny algorytmów PoW
Na początku lat dziewięćdziesiątych internet zaczynał już pojawiać się w domach, ale jego rozwój przyniósł ze sobą jedną z najpilniejszych plag sieci: spam. To, co teraz filtrujemy niemal nieświadomie za pomocą folderu „Spam” W 1992 roku stanowiło to poważny problem techniczny, który mógł spowodować awarię całych serwerów. Systemy poczty elektronicznej nie były przygotowane na napływ masowych wiadomości, przez co tysiące użytkowników często nie mogło się komunikować.
Jak powstrzymać kogoś, kto może wysyłać miliony wiadomości za darmo? Odpowiedź nie przyszła od inżyniera systemów, ale ze świata akademickiego. W 1993 roku Cynthia Dwork a Moni Naor opublikowała esej, który zmienił zasady gry: „Ustalanie cen poprzez przetwarzanie i zwalczanie niechcianej poczty”Jego teza była równie przełomowa, co logiczna: jeśli wysłanie wiadomości e-mail wymaga minimalnego wysiłku, rozwiązaniem jest wprowadzenie opłaty cyfrowej.
Propozycja zakładała zmuszenie nadawcy do rozwiązania zadania matematycznego, zanim serwer zaakceptuje wiadomość. Dwork i Naor opracowali serię testów obliczeniowych, takich jak obliczanie konkretnych pierwiastków kwadratowych lub intensywne wykorzystanie funkcji skrótu. Dołączając rozwiązanie do tego zadania w nagłówku wiadomości e-mail, odbiorca mógł w milisekundach sprawdzić, czy nadawca nie jest botem bez powodu spamującym serwer, a kimś, kto „zapłacił” czasem procesora.
Jeśli zadanie zostało wykonane prawidłowo, e-mail przeszedł przez odprawę celną; jeśli nie, trafił do cyfrowego kosza. System ten nie miał na celu uniemożliwienia wysyłania e-maili, ale raczej uczynienia tego ekonomicznie nieopłacalnym dla atakujących. Jedna sekunda czasu obliczeniowego na e-mail jest dla Ciebie znikoma, jeśli wysyłasz dziesięć wiadomości dziennie, ale dla spamera, który musi wysyłać miliony, koszty sprzętu i energii elektrycznej stają się zaporowe.
Pomimo elegancji tego rozwiązania, świat nie był jeszcze gotowy na jego pełne wdrożenie. Potrzeba było kilku lat i ewolucji sprzętu konsumenckiego, aby te idee zakorzeniły się i stały się fundamentem bezpieczeństwa pierwszych kryptowalut. Dziś rozumiemy ten kamień milowy jako pierwszy krok w kierunku decentralizacji, w której zaufanie nie jest delegowane do firmy, ale do praw termodynamiki i matematyki.
Czy uważasz, że system bazujący na kosztach przetwarzania jest nadal możliwy do utrzymania w dobie komputerów kwantowych?
Powstanie HashCash
Kolejny skok ewolucyjny nastąpił w 1997 roku dzięki Adam Back, ikoniczna postać ruchu kryptoanarchistycznego. Jego dzieło, protokół HashCashUdoskonalił wcześniejsze teorie akademickie, tworząc praktyczne narzędzie do budowania odporności cyfrowej. Co ciekawe, choć obecnie kojarzymy Backa z koncepcją Proof of Work, to właśnie ten termin nie pojawił się nawet w jego pierwotnym ogłoszeniu.
Back wprowadził koncepcję techniczną, która jest obecnie powszechna w branży: „Ochrona przed podwójnymi wydatkami”. David Chaum Back badał tę ideę już wiele lat wcześniej, w swoich eksperymentach z prywatnymi pieniędzmi elektronicznymi; zintegrował ją z systemem, w którym koszt nie zależał od organu centralnego, lecz od mocy obliczeniowej samego komputera.
HashCash działał w sposób równie prosty, co bezwzględny. Aby wysłać e-mail, zespół musiał rozwiązać zagadkę matematyczną opartą na funkcjach skrótu. Po znalezieniu rozwiązania, było ono „oznaczane” w nagłówku wiadomości. Po dotarciu do serwera docelowego, znacznik był sprawdzany w mgnieniu oka. Jeśli znacznik był prawidłowy, e-mail był dostarczany; jeśli nie, był bez wahania odrzucany.
Ale oto klucz do sprawy: Ten wysiłek obliczeniowy nie był eteryczny; miał bezpośrednie odzwierciedlenie w świecie fizycznym.Szacuje się, że energia elektryczna potrzebna do wygenerowania tego znaczka kosztuje około jednego centa za wiadomość. Dla Ciebie wysłanie dziesięciu lub dwudziestu e-maili dziennie to niewielki wydatek, praktycznie niezauważalny na rachunku za prąd.
Jednak dla atakującego, którego celem było zalanie sieci milionami wiadomości spamowych, sytuacja zmieniła się diametralnie. Spam przestał być dochodowym biznesem, a stał się finansowym obciążeniem. W ten sposób technologia zaczęła wykorzystywać prawa termodynamiki, aby uporządkować cyfrowy chaos. Obecnie ta zasada „spalania energii” pozostaje fundamentem, na którym opiera się bezpieczeństwo głównych aktywów kryptograficznych na rynku, co dowodzi, że czasami najlepszym sposobem ochrony systemu jest uczynienie go horrendalnie drogim dla każdego, kto próbuje go skorumpować.
Biorąc pod uwagę, że HashCash został stworzony z myślą o poczcie e-mail, czy potrafisz sobie wyobrazić, jak bardzo zmieniłby się Internet, gdyby od samego początku był domyślnie wdrożony we wszystkich przeglądarkach?
Narodziny terminu Test Pracy
W końcu nadszedł rok 1999, kiedy Markusa Jakobssona y Ari Juels Napisali dokument zatytułowany „Protokoły testów roboczych i puddingu chlebowego”I tak powstało to określenie. „Test pracy”Jakobsson i Juels twierdzą, że system proof-of-work jest:
Jest to protokół, w którym dowód pracy demonstruje weryfikatorowi, że w określonym przedziale czasowym wykonał on określoną ilość obliczeń. Chociaż nie jest formalnie zdefiniowany ani nie jest tak traktowany, dowód pracy (ang. proof of work) został zaproponowany jako mechanizm dla różnych celów bezpieczeństwa, w tym pomiaru dostępu do serwera, tworzenia cyfrowych kapsuł czasu oraz ochrony przed spamem i innymi atakami typu „odmowa usługi” (ang. denial-of-service).
Markusa Jakobssona i Ariego Juelsa
Protokoły Proof of Work i Bread Pudding (1999) – strona 2
Ponadto praca ta głębiej zagłębia się w możliwości testów roboczych dodaj warstwy zabezpieczeńSłużą one zagwarantowaniu krytycznych usług, w których bezpieczeństwo ma szczególne znaczenie.
Dowód pracy trafia do Bitcoina
Satoshi Nakamoto opublikował dokument techniczny Bitcoina 31 października 2008 r. W dokumencie tym Nakamoto jasno dał do zrozumienia, że Proof of Work jest kluczowym elementem protokołu Bitcoina. W podsumowaniu białej księgi Bitcoin możemy przeczytać co następuje:
Proponujemy rozwiązanie problemu podwójnego wydatkowania za pomocą sieci peer-to-peer. Sieć oznacza transakcje znacznikami czasu, grupując je w łańcuch proof-of-work oparty na hashu, tworząc rekord, którego nie można zmienić bez ponownego wykonania proof-of-work.
Satoshi NakamotoBitcoin: elektroniczny system gotówkowy Peer-to-Peer (2008) – Streszczenie
W ten sposób Nakamoto wykorzystał prace Adama Backa, ponieważ Bitcoin korzysta z protokołu HashCash. Dzięki temu zrewolucjonizował świat, prezentując całkowicie innowacyjną technologię. blockchain,Technologia ta pozwoliła mu stworzyć słynny wynalazek, który rozwija się do dziś.
Zgodnie z protokołem Proof of Work, każdy nowy blok wymaga rozwiązania łamigłówki matematycznej, którą można rozwiązać jedynie metodą prób i błędów. Łamigłówki te rozwiązują górnicy, którzy podejmują miliony prób. Rozwiązanie łamigłówki skutkuje utworzeniem bloku, potwierdzeniem transakcji w tym bloku oraz wygenerowaniem nowych bitcoinów, które górnik otrzymuje w nagrodę wraz z opłatami transakcyjnymi związanymi z każdą transakcją.
Problem matematyczny polega na znalezieniu parametrów dających określony wynikCechą szczególną tego wyniku jest to, że jest to skrót, więc nie da się uzyskać z niego początkowych parametrów; można je wygenerować wyłącznie metodą prób i błędów.
Jak działa protokół PoW?
Proof of Work działa w dość prosty sposób. W rzeczywistości proces można podzielić na następujące główne etapy:
- Etap 1: Klient lub nodo Nawiązuje połączenie z siecią. W tym momencie sieć przydziela mu zadanie wymagające dużych nakładów obliczeniowych. Zadanie to musi zostać wykonane, aby otrzymać nagrodę finansową.
- Etap 2: Rozpoczyna się proces rozwiązywania zagadki. Wymaga on użycia dużej mocy obliczeniowej do rozwiązania danej zagadki. Proces ten nazywa się... górnictwo.
- Etap 3: Po zakończeniu zadania obliczeniowego klient udostępnia je sieci w celu weryfikacji. W tym momencie zadanie jest szybko sprawdzane pod kątem spełnienia wymaganych kryteriów. Jeśli tak, przyznawany jest dostęp do zasobów sieciowych. W przeciwnym razie dostęp i proponowane rozwiązanie są odrzucane. Na tym etapie przeprowadzana jest kontrola zabezpieczenia przed podwójnym wydatkowaniem. Zabezpieczenie to zapobiega wielokrotnemu przesyłaniu zadania, które zostało już przypisane i zweryfikowane przez sieć.
- Etap 4: Po zakończeniu zadania klient uzyskuje dostęp do zasobów sieciowych. W rezultacie otrzymuje wynagrodzenie za wykonaną pracę obliczeniową.
Te cztery etapy umożliwiają i modelują działanie Proof of Work. Prostota tego modelu pozwala na jego adaptację do różnych oprogramowań, aby wykorzystać jego potencjał. Jednak to w blockchainach obserwujemy jego największą użyteczność. zapewniając wyjątkowy poziom bezpieczeństwa pomimo niskiej złożoności protokołuJednocześnie umożliwiając milionom ludzi równoczesne uczestnictwo w sieci.
Cechy protokołu PoW
- To bardzo bezpieczny protokół. Proof-of-Work gwarantuje wysoki poziom bezpieczeństwa, jeśli sieć składa się z tysięcy górników. W rzeczywistości, im więcej górników, tym bezpieczniejsza sieć. To sprawia, że idealnie nadaje się do budowy rozległych sieci rozproszonych.
- Jest to proste i bardzo łatwe do wdrożenia algorytmicznego. Jedną z głównych zalet Proof-of-Work (PoW) jest łatwość wdrożenia. Ta prostota przekłada się na łatwą konserwację oprogramowania, które go wykorzystuje. Pozwala również na znacznie prostsze audyty w celu utrzymania bezpieczeństwa sieci.
- Łatwa adaptacja do potrzeb sprzętowych, co umożliwia zaprojektowanie odporności na określone urządzenia (ASIC, GPU, FPGA, CPUKolejną zaletą protokołu jest jego adaptowalność do technologii. Można go ułatwić lub utrudnić, dostosowując do postępu technologicznego, dzięki czemu ewolucja sprzętu nie pozostawia trudności w wydobyciu kryptowalut. To z kolei zapobiega koncentrowaniu mocy wydobywczej w rękach posiadaczy nowszego i wydajniejszego sprzętu.
- Doskonała odporność na Ataki typu „odmowa usługi”Głównym powodem stworzenia protokołów Proof-of-Work (PoW) było zapobieganie atakom typu DoS (DoS). Protokoły te doskonale spełniają to zadanie, a obecne schematy protokołów zostały znacznie udoskonalone.
- System zużywa dużą ilość energii elektrycznej. Intensywna obliczeniowo praca w modelu Proof-of-Work (PoW) wymaga ogromnych ilości energii elektrycznej. Szacunki wskazują na 24 terawaty energii rocznie i będą one nadal rosły w miarę wzrostu zapotrzebowania na moc do wykonywania tej intensywnej pracy.
Możesz również zapoznać się z większą liczbą funkcji tego protokołu i zbadać jego podobieństwa i różnice z protokołem Proof of Stake w Porównanie PoW i PoS które znajdziesz w tym obszernym artykule.



Autor


